Zoeken
  • Michael Vansnick

Onbewust volgen van patronen

Bijgewerkt: 16 dec 2020

Stel je iemand voor die steeds in de weer is voor andere mensen: de typische helper. Iemand die dag en nacht klaar staat en alles laat vallen als iemand anders een probleem heeft. Dat is een goede karaktereigenschap en de kans is groot dat deze persoon een grote sociale kring heeft. Ze krijgen complimenten voor hun tijd, moeite en betrouwbaarheid. Als het verhaal hier stopt hoeft er dan ook helemaal geen probleem te zijn.

De meeste onder ons hebben wel zo een vriend of familielid en als je er over nadenkt, dan weet je dat er een soort onuitgesproken sociaal contract bestaat: zij geven en jij ontvangt; omgekeerd werkt dat niet. Ze zijn vastberaden om hulp te geven, niet om het zelf te krijgen, laat staan om het te vragen. En als je ze toch eens met een prulletje hebt geholpen zijn ze je eeuwig dankbaar en zijn ze nog meer beschikbaar dan voorheen.

Ik zie wel eens mensen die zichzelf zo beschrijven terwijl ze zich in feite heel eenzaam voelen, ook al hebben ze voortdurend sociaal contact. Sterker nog, vaak helpen ze voortdurend nét omdat ze zich zo eenzaam voelen, en op zoek zijn naar erkenning en contact. Ze hebben vaak jarenlang ‘hard gewerkt’ om ‘eenrichting relaties’ op te bouwen maar net zoals iedereen hebben zij ook wel eens tegenslag en kunnen ze wat steun gebruiken. Maar daar speelt het eenrichtingsverkeer in hun nadeel want tegen dan kennen ze geen mensen meer van wie ze hulp kunnen krijgen of weten ze niet meer hoe ze hulp moeten vragen maar meestal is het een beetje van beide.

Na een moeilijke periode, wat in dit verhaal dus vaak hand in hand gaat met een periode van eenzaamheid, besluiten ze dat ze volgende keer nog harder moet werken zodat ze ‘het waard zijn’, en volgende keer hopelijk niet meer alleen zullen zijn. En zo is de cirkel rond en krijgen ze meer van hetzelfde: geven en nooit ontvangen. Het kan ook zijn dat men net in het andere uiterste schiet en verbitterd geen mens meer wil helpen, net omdat ze zo vaak tegen dezelfde muur botsten.



Zo ontstaat een paradox waarbij mensen heel veel moeite doen om contact te maken terwijl ze net daardoor systematisch minder contact ervaren. Dit is terug te vinden in zoveel situaties:

  • Als je job je leegzuigt, is meer en harder werken dan de oplossing? ‘Ik ga dit nog een paar jaar ‘ondergaan’ tot als ik financieel zeker ben... en dan!’

  • Als je partner meer boos dan gezellig is, is ‘zwijgen’ dan de oplossing? ‘Als ik nog meer begrip toon... dan gaat hij/zij me graag zien!’

  • Als je schoonmoeder je niet kan aanvaarden, is dan nog meer onderdanig of rebels gedrag tonen de oplossing? (Onderdanigheid en rebellie lijkt tegengestelden maar geven vaak hetzelfde resultaat)

  • Als je problematische angsten omtrent Covid-19 hebt, is dan nog meer het nieuws checken de oplossing?

  • Als je systematisch denkt aan wat de mensen gaan zeggen, heb je op den duur nog gedachten van jezelf?

Het lijkt soms heel logisch als het over anderen gaat maar als het over jezelf gaat wordt het plots een pak mistiger. Het is opmerkelijk om getuige te zijn van mensen hun groeicurve van zodra ze hun eigen patronen beginnen te ontdekken. Bewustwording is een eerste stap die grote, vaak zelfs de grootste, veranderingen kan brengen.


Als je de volgende keer zit te piekeren over hetgeen waar je last van hebt, probeer dan eens te bedenken hoe je dat typisch oplost. Probeer vervolgens eens te denken aan wat je eigenlijk écht zou willen en hoe je jezelf saboteert. Het zou je wel eens kunnen verbazen wat een klein inzicht op middellang termijn kan brengen.

88 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
 
  • Facebook
  • LinkedIn

©2020 door MV C&C